Wat het kost als het misgaat: een rekenvoorbeeld

De bedragen in de andere artikelen op deze kennisbank staan los van elkaar: een boete hier, een stortingspercentage daar. Dit artikel telt ze bij elkaar op, in een fictief maar realistisch voorbeeld, om te laten zien wat er kan gebeuren wanneer meerdere dingen tegelijk misgaan. Geen advies, geen voorspelling voor uw situatie: een rekenvoorbeeld.

Het voorbeeld

Een bouwbedrijf besteedt jaarlijks voor 500.000 euro aan onderaanneming en inleen uit, verdeeld over drie vaste onderaannemers en, in de piek, incidentele inleen via een van hen. Het bedrijf controleert nieuwe partijen bij de start van een opdracht, maar niet daarna. Er is geen vaste afspraak over wie een onderaannemer op zijn beurt inschakelt.

Twaalf maanden later blijkt bij een controle: één onderaannemer heeft in de zomer zelf, zonder het te melden, een uitzendbureau ingeschakeld voor tien man. Dat bureau bleek niet geregistreerd. Het SNA-keurmerk van diezelfde onderaannemer was in de tussentijd geschorst, iets wat niemand had opgemerkt omdat de laatste check bij de start van het jaar was.

Stap 1 — de Waadi-boete

Het niet-geregistreerde uitzendbureau leverde tien arbeidskrachten. Dat valt in de laagste staffel, maar de boete geldt voor inlener én uitlener gelijk, ongeacht wie het had moeten regelen:

Zie de volledige staffel en de bron in Waadi-registratie: ook de inlener krijgt de boete.

Stap 2 — de inlenersaansprakelijkheid zonder toereikende dekking

Het geschorste SNA-keurmerk verandert het stortingspercentage met terugwerkende kracht: wat als gecertificeerd (25 procent) werd behandeld, telt met een geschorst keurmerk als ongecertificeerd (55 procent). Op de 500.000 euro die dat jaar via die onderaannemer liep, scheelt dat 150.000 euro aan blootstelling die niet was afgedekt.

Zie de percentages en de voorwaarden in wat de G-rekening wel en niet afdekt. Of de Belastingdienst dit bedrag daadwerkelijk naheft hangt af van de omstandigheden; het is het bedrag waarvoor geen vrijwaring meer gold, niet automatisch de uiteindelijke naheffing.

Stap 3 — de tijd die de reconstructie kost

Dit is de kostenpost die het makkelijkst wordt vergeten. Bij een controle wordt niet gevraagd of het bedrijf het wist, maar wat het met die kennis heeft gedaan. Zonder lopend dossier moet dat achteraf worden gereconstrueerd: facturen erbij zoeken, oude e-mails doorzoeken, navragen bij de onderaannemer wie er precies wanneer stond ingeschreven. Dat is geen kwestie van uren maar al snel van weken, met de financiële of juridische afdeling eraf, tegen een moment waarop er toch al haast is. Een harde prijs is hier niet op te plakken; de vergelijking hieronder laat het daarom buiten het totaal.

Wat er in dit voorbeeld samen op tafel komt

Tegenover die 166.000 euro plus weken werk staat een controle die het hele jaar periodiek herhaald had moeten worden in plaats van eenmalig bij de start. Dat is het punt van dit voorbeeld: niet dat er iets misging, maar dat het zichtbaar zou zijn geweest als er na de start van het jaar nog was gekeken.

Waarom dit typisch pas achteraf zichtbaar wordt

Een schorsing van een keurmerk of het intrekken van een registratie gebeurt niet met een aankondiging aan u. De bron verandert, en wie niet kijkt, ziet het niet. Een controle bij de start van een opdracht is een momentopname; het risico ontstaat juist in de maanden daarna, wanneer niemand meer kijkt. Dat is het verschil tussen een eenmalige check en doorlopende bewaking: niet meer werk voor u, maar een blinde vlek die verdwijnt.

Bronnen

• Waadi-registratie: ook de inlener krijgt de boete, voor de boetestaffel en de bron daarvan
• Inlenersaansprakelijkheid: wat de G-rekening wel en niet afdekt, voor de stortingspercentages en de bron daarvan